Wpatrzony w odległy blask księżyca...

Collage, "Moonshine". W zasadzie te dwa słowa i ... wystarczy. Kurczę, niesamowite, że to już trzynaście lat od ukazania się tej płyty minęło. A wydaje się, jakby to wczoraj było.

To był niezwykle mocno oczekiwany album. Collage swoim debiutem pokazali, że w Polsce można grać progressive rocka "pod" stary Marillion na naprawdę wysokim poziomie - tyle, że w wyniku zawirowań personalnych zespół...zniknął. Zaczął wracać tak naprawdę po jakichś 2-3 latach od wydania "Baśni", w zupełnie odmienionym składzie (z pierwotnego ostali się tylko Mirek Gil i Wojtek Szadkowski - ale to był kręgosłup grupy). Najpierw "9 pieśniami Johna Lennona", a potem... Potem podpisali kontrakt z holenderskim SI Music. Tuzami, jeśli chodzi o rynek neo-progressive. I rozpoczęli nagrywanie albumu.

Pamiętam, gdy Tomek Beksiński puścił pewnej nocy nagranie. "Dziś wieczór wojna się skończyła", powiedział i popłynęło NOWE nagranie Collage. Zaskakujące brzmieniowo - przebojowe, folkujące, urocze po prostu "War Is Over". Potem jeszcze były rozmowy z Wojtkiem Szadkowskim i oczekiwanie. Aż w końcu spotniałe moje łapki odpakowały z folii kasetę i z głośników magnetofonu popłynęła tak wyczekana muzyka. I już od pierwszych taktów "Heroes Cry" wiedziałem, że to jest to. Że na taką płytę czekałem. I że to będzie wielkie dzieło które zrobi z Kolaży progresywne gwiazdy.

To długa płyta. Prawie 70 minut trwa. Ale nie dłuży się ani na sekundę. Od symfonicznych, masywnych akordów klawiszy "Heroes Cry" po beztroskie dźwięki "War Is Over" pochłonie cię muzyka bez reszty. Jakież tu jest bogactwo - chcesz długich suit? Apetyt zaspokoją "In Your Eyes", "Wings In The Night" i "Moonshine" - każda piękna, każda dopracowana do szczegółu, każda porywająca. Chcesz niezwykłego nastroju? Jest "Living In The Moonlight" (choć zgodzę się, że w wersji demo był to jeszcze bardziej niesamowity utwór...). Chcesz "pazurka? Jest zadziorny "The Blues". Są piękne melodie. Są zmiany tempa, są aranżacyjne smaczki, jest podniosła miejscami, a miejscami po prostu beztroska atmosfera. Urzekający, piękny album po prostu i doceniła to najpierw Europa (jak na warunki niezależne płyta była prześwietnym sukcesem i otworzyła Collage drzwi do wielu koncertów) a potem reszta świata. Posypały się propozycje koncertów. I wydawało się, że świat stoi otworem. Niestety, nie wyszło. Najpierw zbankrutowała wytwórnia SI Music. Potem zaczęły się jakieś niesnaski wewnątrz grupy, jakby sukces zaczął ich przytłaczać. Ale w międzyczasie w Niemczech bodajże zmietli ze sceny Shadowland, który mieli supportować (po koncercie Collage publiczność po prostu wyszła zostawiając Clive Nolana z prawie pustą salą...) - jeszcze lata potem Nolan wzdrygał się "Nigdy więcej supportów z Polski!". Zagrali w całej Europie zdobywając szacunek i uznanie. Szkoda, że nie doszedł do skutku wyjazd na ProgFest do USA - podbiliby tamtejszą publiczność bez problemów. Za to zorganizowali taki progresywny festiwal w Warszawie - mieli już wtedy na koncie kolejny album zresztą. Ale to inna historia.

Podoba mi się też okładka tego albumu : jeden z piękniejszych i najbardziej klimatycznych obrazów Zdzisława Beksińskiego. Jakaś postać w czerwieni siedzi na dziwacznym wielgachnym krześle i spogląda w dal, na błyszczące w oddali...gwiazdy? Światło księżyca? Kto wie. Na pierwszym koncercie promującym "Moonshine" to wielkie krzesło było głównym elementem scenografii - takie prawdziwe. Wyrzeźbione. Mieli chłopaki fantazję...

Dziś słucham tej płyty z remasterowanego CD i wrażenia są wciąż te same. Polskiemu zespołowi udała się niezwykła sztuka. Nagrali album spokojnie dorównujący dokonaniom IQ czy Galahad. I bijący na głowę większość płyt Pendragona. Uznany na świecie klasyk trzeciej fali rocka neo-progresywnego. Szkoda, że jest to też synonim wielkiej, ale niewykorzystanej szansy - ale widać taka właśnie droga była Collage pisana i nie ma co narzekać. Pozostawili po sobie tę płytę i kilka innych, które jeszcze przez lata będą dawać fanom gatunku wiele radości. Dzięki!